Hoe ga je om met winnaar Forum? Niet? of !

Politiek is een moeilijk bedrijf. Je begint eraan vanuit idealen en je ontdekt dat bijna alles wat je wilt nadelen heeft, groepen kent voor wie het onbedoeld negatief uitvalt, tegenstanders, juridische belemmeringen…. Politiek wordt bijna altijd schipperen. Maar zijn daar grenzen aan?
Zo’n vraag als “Wat moeten we nou met Forum?” na de provinciale verkiezingen, dat is zo’n grensgeval. Het dilemma even wat uitvergroot:
Aan de ene kant: Een partij die zoveel wint, de grootste wordt of bijna de grootste, de gelijkhebbende kiezer, de democratie vraagt dat je die serieus neemt
Aan de andere kant: Forum is geen partij. Het is Baudet met aanhangers. Baudet roept dingen in een taal die van fascisten is geleend, keert zich tegen de bestaande elite en het partijkartel (en daar hoor jij dan bij). Met aanhangers van een semi-fascistische club narcistenvolgers moet je niets te maken willen hebben.

De PvdA in Overijssel koos na eerdere instemming met “gesprekken” toch voor de tweede lijn en zette daarmee de formatie vrijwel vast. In Zuid-Holland kiezen VVD en CDA voor de eerste. Als ze dat al volhouden straks.

De vraag is dus, is Forum een normale partij?
Wat bezielt mensen die daarop stemmen?
Wat bezielt mensen die lid worden van een club die ala de LPF om een man draait, en bovendien in dit geval een man met vreemde uitlatingen die we allemaal verkeerd begrijpen als hij erop wordt aangesproken?

Voor mij is Forum geen normale partij. Een programma hebben ze nauwelijks. Ze zijn tegen Europa ja, maar hoe erg is niet duidelijk. Het gaat ook niet om het programma, het gaat om onvrede. Men is tegen “de elite” omdat de elite wegkijkt, niets doet, tegen de toename van niet oorspronkelijk Europees bloed in de samenleving, tegen niet oorspronkelijk noordelijk, blank-Europese cultuuruitingen in onze samenleving. Om dat duidelijk te maken worden termen gehanteerd die in de 30er jaren in Duitsland graag werden gehanteerd, als “homeopathische verdunning” van het noordelijk europese bloed. Als “auto-immuunziekten in het ‘lichaam’ van Noord-Europese volken en hun cultuur”. Waarom flirt iemand met dit soort taal als hij niet dezelfde denkbeelden koestert? Nee, Thierry heeft geen genocide in zijn programma staan, geen vernietigingskampen, maar zijn dit soort “boreale” taaluitspattingen daarom minder idioot en gevaarlijk? Minder principieel verwerpelijk?
Het gaat om de strijd tegen het partijkartel. Wat is het partijkartel? Ik ben jaren lid geweest van een politieke partij, actief en zelfs bestuurlijk verantwoordelijk. Partijen bestaan uit en worden geleid door mensen zoals jij en ik. In hun vrije tijd. Idealisten die moeten leren schipperen. Er is geen kartel van elites…

Nee Forum is geen normale partij. Het draait om twee mensen die het begrip narcisme hebben uitvergroot. Hiddema en Baudet. De rest telt niet. Het is niet Forum voor democratie, het is Podium voor Baudet. We hebben dat rond Fortuyn eerder meegemaakt. Een partij die draait om één publiek figuur, die op handen gedragen wil worden, mediageniek is, elitair en zich tegen zijn elitaire soortgenoten keert. Iemand van buiten, die net doet of politiek niet ingewikkeld is, politici gewoon rechtuit kunnen lopen, over nadelen kunnen heenstappen, over tegenstanders kunnen heenwalsen, die niet schipperen, maar eindelijk eens….

Ik begrijp sowieso al niet dat de kiezer niet heeft geleerd van Fortuyn. Dat ze denken dat Trump voor de gewone man opkomt, ook als hij als eerste de belasting voor miljardairs verlaagt. Dat ze zullen denken dat Baudet de plucheplakkers zal verjagen. Ik snap niet dat mensen op zoiets stemmen. Ja een beetje, maar niet echt. Baudet is rechts, grote delen van zijn programma doen bonden de haren te berge rijzen. De gewone man heeft er niets aan. Arbeid moet nog flexibeler, etc.
Ik begrijp nog minder, behalve wanneer je een doorgewinterde mopperende opportunist bent, dat je voor zo’n partij op een lijst wilt. En dan de indruk wilt wekken dat je “redelijker bent dan Baudet”, dat je minder in het latijn uit je nek lult en echt problemen wilt oplossen. Wie wil er nou in een partij zitten die een leider heeft die wil dat alles om hem draait, tegen “alt-right” aan hangt en met de oude Jean Le Pen heult en facsistoide taal uitslaat als je zo niet gebakken bent? Otten, ook hij deugde niet helemaal. probeerde nog wat en mag weer vernederd onderaan beginnen….

Maar erger nog: hoe dom ben je, als je denkt dat de volgelingen van Baudet niet de nadelen hebben van Baudet? Dat je ermee kunt samenwerken? CDA, VVD, in Overijssel en ZuidHolland, is nou echt de regel dat je niet om een grote winnaar heen kunt belangrijker dan het inzicht dat je met opportunistische volgelingen van een narcistisch semi-fascist geen zaken doet?

Ja er is een grens volgens mij, en die ligt hier. Met Forum doe je geen zaken, zolang daar domme fascistische of van fascisten gejatte of geleende denkbeelden uitkomen. Punt. Maar achter mijn bureau heb ik altijd gelijk

Wie is het die mij verzint?

“Haar geheugen is overwolkt door duisternis en onwaarheid, en beweegt zich louter via verzinsels naar samenhang”.
Mooie zin. Hij komt uit “Het enige verhaal” van Julian Barnes. Ik kreeg het van goede vriend Ronald alsof hij wist dat ik van Barnes hield maar dit nog niet gelezen had. Nee, wist ie niet. Het boek beschrijft, vanuit de jonge man, het verhaal van een relatie tussen een 19 jarige jongen en een 48 jarige vrouw, die jaren duurt en waarin de vrouw langzaam (onontkoombaar?) aan alcohol ten onder gaat.
Maar de vraag is, is de enige onontkoombare waarheid in die zin (…beweegt zich louter via verzinsels naar samenhang) niet wat universeler dan alleen voor Korsakow-patiënten?

In “uit het leven van een hond” tekent Kollaard een Henk, IC-verpleger, die in discussie is over, zich afvraagt of, we meer zijn dan “spul”, spieren botten, zintuigen, organen en zenuwen. Is het hart alleen een pompende spier of het huis van emoties en verbinding? Wat houdt een mens bij elkaar? Ja de huid. Maar als je sterft lukt dat de huid ook niet meer. Wat ons bij elkaar houdt is “Leven”.
Maar wat is dan “leven”?
Volgens biologen, inmiddels, als ik het nog goed heb tenminste, leeft iets wanneer:
+ er een voortdurende uitwisseling is tussen het “lichaam” en de omgeving van materie en energie. En het “lichaam” zich op deze wijze in stand houdt. Dat is bij de aarde ook het geval, maar leeft Gaya dan?
+ er een potentie en een periodieke wil is tot vermenigvuldiging, voortplanting. Dat is bij de aarde dan weer wat complexer
+ er reflexen zijn die te maken hebben met “overleven” of verzet tegen het einde van dat “leven”.
We glijden bij deze criteria geleidelijk van “pomp” naar het hart als bergplaats voor de ongrijpbare wil tot leven…. naar???

Maar de mens is niet alleen fysiek een zak (huid) spul (spieren, botten, etc.). Ook psychisch zijn we een mooie verzameling van reacties en denkbeelden. We spelen dagelijks meerdere rollen en gedragen ons daarin meestal niet erg consequent. Een scheidsrechter is op het veld strakker met regels dan thuis bijvoorbeeld. Maar je gedraagt je ook erg verschillend tegenover verschillende mensen. Toen mijn schoonvader overleed heb ik met verwondering gekeken hoe mijn schoonmoeder achtereenvolgens reageerde op de dominee, de begrafenisondernemer, de collega’s van mijn schoonvader, haar kinderen, de dokter…. het was een kaleidoscoop aan gedrag van sturend tot passief, van sterk tot zwak.
Ik weet dat de Bommelkreet “Altijd dezelfde” voor mij niet opgaat. Ik ben een ander mens dan toen ik puberde, dan toen ik aan mijn carrière begon, dan voor de prostaatkanker. Wat is het, niet de huid, niet het “technisch definieerbare leven” dat die zak aan emoties, denkbeelden, geheugenflarden, visies op schoonheid en waarde, bij elkaar houdt?
Toch verhalen, verzinsels? Toch dat stukje hersens waarin je een zelfbeeld opbouwt en een daarmee samenhangend beeld van je omgeving? Toch dat geheugen dat veelal bestaat uit al dan niet juiste bevestigingen van dat beeld?

Ik denk wel eens dat ik niet besta. Dat er iets is, een soort “ijl mezelf” dat mij verzonnen heeft, mijn leven, mijn vrouw, vrienden, kleinkinderen en grootouders, kinderen en ouders. Dat de aarde verzonnen heeft, de mensheid, de natuur, het universum, wiskunde, Einstein, politiek en televisie. Er is iets, iets dat ik bij gebrek aan beter maar ergens in mijn lichaam plaats, dat pendelt tussen hersentje en hartje, dat me probeert wijs te maken dat “ik” belangrijk ben en mijn liefde voor mensen en natuur. Ik kan er eigenlijk niks tegen inbrengen, behalve dat het net zo lullig voelt, maar dan aan de andere kant van het continuüm, als het hart puur als pomp. Knijpen helpt niet. Die pijn kan ik ook in mijn ijle staat verzonnen hebben.

Als ik terugkijk op mijn leventje, gravend in geheugen en foto’s als anachronistisch geheugensteuntje (een papiertje in het hier en nu dat moet helpen om oude werkelijkheden terug te halen? Vergeet het), wat is dan (nog) “waar”?

Wat zijn we meer dan…. hebben we meer dan…. ons verhaal?

“…. en beweegt zich louter via verzinsels naar samenhang”. Wie is het die mij verzint?

Vaders en oorlog

Ze kan zo vernietigend veroordelend kijken. “Tijdens de mobilisatie moest hij zich zonodig melden. Nooit in dienst gezeten. Broederdienst. Ze moesten hem niet. Hij zou alleen maar in de weg lopen. Blij toe was ik.”
“Waarom wou hij dan vechten?”
“Oh, logisch toch, als de Duitsers je land binnenvallen…..”
“En later?”
“O ja, die radio. We luisterden naar Engeland. Daar zat de koningin. Dat was verboden. We wilden de radio verstoppen bij de boer in Schipluiden, maar daar bij de buren van de boer deden de Moffen een inval. Toen nam hij die radio mee naar zijn werk en werd hij aangehouden. Had ie ook nog een papiertje bij zich dat niet mocht. En belandde hij in Kamp Amersfoort”
“Maar hij kwam toch terug? Hoe kan dat dan?”
“Opa. Via de Duitse directie van Wilton. Hij kreeg hem vrij”
“Wat stond daar dan tegenover? Wat moest opa doen, laten, vertellen?
“Weet ik niet, moet je opa vragen”

Het blijft stil. Opa schudt alleen maar nee. Opa wil niet praten over hoe hij het vijf jaar heeft gebolwerkt met een Duitse directie. Hij zegt alleen dat hij nooit heeft gecollaboreerd. Dat hij het deed voor zijn mensen. Dat hij een lintje heeft gekregen voor zijn inzet, later na de oorlog. Wat er is gebeurd is taboe. Ja hij heeft de dokken die de Duitsers naar Hamburg wilden verslepen gesaboteerd. Daar was dat lintje voor. Maar hoe dat dagelijks ging… welke compromissen, en hoe dat ging met mijn vader. Nee. Alleen dat hij het heeft gevraagd, of ze die Zuidema weer terug wilden sturen. Hij was vader geworden inmiddels.

Hij gooit ‘die Untergang des Abendlandes’ voor me op tafel. “Dat is een van de dingen waarmee de ellende begon”
“Hoezo?”
“Er zit op zich wel wat in. Dat elke beschaving ten onder gaat, uiteindelijk. Maar in de handen van idioten worden dit soort gedachten bommen en gaskamers”
“Gaat dit over de oorlog?”
“Nee. Dit is van ervoor. Dat de beschaving ten onder gaat aan groei, openheid. Cultuurvermenging. Dat elites alleen maar aan zichzelf denken en misschien ook wel die hoop op internationale solidariteit van links…. het gaat om het eigen volk. Om wortels waar we vandaan groeien. Over dat soort dingen gaat dat boek. Hitler moet gesmuld hebben”.
“Waarom wou je eigenlijk in dienst in 1940?”
“Gewoon. Die idioten wilden ons aanvallen. Als we iets niet moesten willen was het dat nazivolk. Dat er al zoveel van die idioten ook in Nederland… maar ja. Ik kon niks.”
“Volgens ma wou je alleen maar…”
”Je moeder heeft nooit begrepen waar de oorlog om ging. Die wist alleen maar iets over Oostenrijk en Polen en ons, en over agressie. Over andere landen binnenvallen. Niets over ideologie,over fascisme. Ik weet eigenlijk niet eens of ze niet net zo’n hekel had aan Joden”
“En Amersfoort?”
Ook hij blijft stil. Hij schudt zijn hoofd. Draait zich om en kijkt naar buiten. Nog steeds niets. Hij loopt naar het raam.
“Opa heeft je vrij gekregen he?”
“De ploeg waarin ik zat was aan het eind van de oorlog allemaal dood. Eerst naar Vught, toen naar Duitsland om te werken. Niemand.”
“Maar Amersfoort?”
Weer geen geluid. Hij staat nog steeds bij het raam.
“Wat heeft opa nou moeten doen of beloven, als tegenprestatie?”
“Weet ik niet” zegt hij na een tijdje. “Hij heeft dat ook nooit aan mij willen vertellen.”

Soms zou ik hem willen vragen wat hij denkt als hij Baudet hoort praten over boreale cultuur, homeopathische verdunning en een blank noordelijk Europa. Hij is al 25 jaar dood en zwijgt nog steeds. En dat boek van Spengler? Stukken uit gelezen die ik me niet meer herinner. Ik was te jong.

Maar ik ben sindsdien altijd heel erg op mijn hoede voor romantisch conservatieven.

Heimwee naar iets dat nooit heeft bestaan kan dodelijk zijn.