Bob, man it’s hard, just to live

Ik had Bob al een tijdje niet gezien. Bob valt op in de gym, hij is te zwaar en hij is een prater. Soms komen mensen samen en praten ze tijdens de oefeningen wel wat, maar de meeste mensen doen hun ding daar alleen, zwijgend en zwetend. Bob niet, ja uiteindelijk loopt hij ruim een uur zwijgend op de loopband, maar ervoor en erna zoekt hij bekende gezichten. En daar staat hij dan zo maar tien minuten met de één, 5 minuten met de ander…. Bob moet zijn verhaal kwijt. En ik hoor bij de bekende gezichten.

“Je zal wel gedacht hebben”. Ik deed buikspieroefeningen met mijn ogen dicht en hij stond ineens naast me. “Ik ben inderdaad een maand niet geweest. Kan je wel zien zeker”. Hij klopte op zijn buik.
“Ja ik ben weer weg bij Petra. Weet je nog, twee jaar geleden, dat ik in een gesprek met jou plotseling de conclusie trok dat ik wel weer bij haar in kon trekken? Ik weet het nog als de dag van gisteren. Twintig jaar trekken we nu samen op. Soms woon ik bij haar. Ik had nou mijn eigen plekkie niet meer. Het ging zo goed, maar ja… ik zit nu in het huis van een andere veteraan die een half jaar in het verre oosten zit voor zijn werk.”
Ik hoefde niets te zeggen. Ik keek vragend genoeg kennelijk. “De overgang hè. Jezus man, wat veranderen vrouwen dan.” Hij zweeg weer even en keek me niet meer aan. “Kijk, ik ben natuurlijk een enorme lul om mee te leven, met mijn Kosovotrauma. Hier merk je er niet zoveel van, ik werk me in het zweet, lul een beetje over vrijwilligerswerk en hobby’s…. Maar Petra maakt me mee als ik somber, als ik onrustig word, onbereikbaar, gillend wakker word…. Nee ik ga nu niet.. daar heb je psychiaters voor… ik heb genoeg meegemaakt om een onmogelijk mens te zijn nu. Ik ben ook niet voor niks zo vet… Maar nu trekt ze dat niet meer. Nu moet ik er voor haar zijn en dat trek ik dan weer niet. Nou ineens blijkt hoe stevig je in je schoenen moet staan om met mij…. en hoe stevig ik moet zijn om met een vrouw die hormonaal ontregeld is, plotseling buien heeft waarin ze niet meer zichzelf accepteert, onzeker is over zichzelf, in zichzelf gekeerd raakt en me afwijst, ineens aandacht wil…. ik kan het niet. Ik maakte ’s morgens om 6 uur haar ontbijt klaar en ging weer naar bed. Deed net alsof ik sliep, want we hebben elkaar een paar weken geleden bij het ontbijt bijna de hersens in geslagen.”

Ik vroeg hoe de scheiding emotioneel aanvoelde, of hij er verdriet van had. Hij dacht even na. “Het is heel dubbel. Er viel een last van me af. Bijvoorbeeld. Samen wonen met een ander is fijn, als die ander er voor jou is, maar je moet ook, ja, dingen laten die je wil doen en dingen doen die je niet wilt. Je moet rekening houden. En als die ander dan net zo onvoorspelbaar wordt als ik… Jezus. Maar ook, het voelt lullig om haar in de steek te laten als ze zo tobt met haar vrouw zijn. Het is een soort verraad, dat niet past bij een militair die voor zijn kameraden door het vuur gaat. En ik weet niet zeker of ze nu geen spijt heeft van toen ze “dan rot je maar op” gilde. Maar de opluchting overheerst eigenlijk. Laf hè”.

“En straks,” vroeg ik “straks komt die kameraad van je terug… wat dan?” Hij haalde zijn schouders op. “Misschien, hij heeft geld zat, helpt hij me wel verder. Ik denk toch dat ik alleen moet. Ik heb nog een hoop troep bewaard uit die tijd. Legerspullen. ik verzamelde het als reactie op… Ik was het aan het verkopen, want ik dacht dat ik er nou wel een beetje klaar mee was, maar nu zonder Petra, ik heb haar gevraagd het voor me te bewaren, ondanks dat ik weg ben. Ik ben er dus niet klaar mee. Misschien wel nooit. Ach ja, ik denk nu dat ik klaar ben met Petra, misschien vergis ik me daar ook wel in. Net als die vorige keren….”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *