Özil en onbegrip

Je zou bijna gaan denken dat die zwamneus van Blok toch een beetje gelijk heeft. De affaire Özil geeft aan dat het allemaal inderdaad niet zo simpel ligt.
OK de manschap heeft een wanprestatie geleverd op het WK en is er in de groepsfase al uitgeknikkerd. Dat lag aan van alles, onder andere aan het feit dat trainer Löw niet durfde te verjongen. In de aanloop naar het WK was Özil in Turkije geweest en steunend op de kiek gegaan met Erdogan. Fout natuurlijk, of op zijn minst naïef. Hij was enige niet trouwens. En die move is zeker ook van invloed geweest op de sfeer in de ploeg. Na de deceptie van de manschap is het incident uitvergroot geraakt. Die Erdogan-Turken kregen een flink deel van de schuld. Özil voelde zich niet begrepen en niet geaccepteerd. “Als we winnen zijn we Duitsers, als we verliezen buitenlanders”. Hij nam ontslag uit het nationale elftal en gaf de voorzitter van de bond, die als politicus zich eerder al negatief had uitgelaten over Turken die zich meer Turk voelen dan Duitser, de schuld van onbegrip en van te weinig bescherming tegen de discriminatoire druk op buitenlanders. Ja zelfs als ze miljonair zijn, voetbalheld, voelen ze het nog. De afwijzing die een groot deel van onze bevolking (ook de Duitse) uitstraalt naar de mediterrane nieuwkomers.

Wat gebeurt hier nou? Er is een flinke handvol mensen die bij gebrek aan begrepen analytisch kader de nieuwe inwoners de schuld geeft van van alles. Laat dat eens rond de 20% liggen. Het zijn mensen die zich niet gezien en begrepen voelen, zegt men, vroeger links waren en zien dat links hun vijanden (de migrant) heeft omarmd en daardoor rechts zijn geworden (of daar lijkt het op, kort door de bocht). Die mensen willen serieus genomen worden. Begrijp ik en moeten we ook vooral doen. Maar serieus nemen is iets heel anders dan napraten. Met napraten los je ook hun problemen (oa afbrokkelende verzorgingsstaat) niet op, maar bevestig je hun wrok. En toch: Buma doet het, die wordt nationalistisch als ie in de media is. Bij de VVD hebben ze een rolverdeling: de fractievoorzitter praat ze na (eerst Zijlstra, nu onze slimste mens) en de bewindslieden zijn genuanceerder. Blok heeft dat patroon nu doorbroken, maar ik vermoed dat de VVD die doorbraak als een betreurenswaardig incident ziet. En bovendien als de hypothese over de “linkshaat” waar is dat die voortvloeit uit “wel naar de mond praten maar tegengesteld handelen” in de ogen van die 20% is het vrij dom om dan dat de PvdA na te doen, CDA en VVD. Dus niet om electorale redenen meelullen en rechts vullen. Dat maakt het probleem alleen maar groter.

Nee, onze Nederlanders met mediterrane wortels moeten het dagelijks voelen, het zijn niet alleen sukkels als Wilders en Baudet, steeds meer sukkels in gevestigde partijen gaan meezingen in het koor dat de immigratie en de immigrant aan banden moet, dat de integratie is mislukt (de overheid doet daar nauwelijks nog wat aan trouwens, geen wonder dus), dat de islam aan de wortel ligt van al onze problemen (en niet de mondiale zelfverrijking van de al superrijken en de belastingontwijking van de multinationals). De afwijzing komt niet uit de marge maar uit het midden en uit de top. “Niet discriminerend bedoeld, hoho zo zijn we niet, en die rare Turken en Marokkanen moeten nou eens van hun slachtoffergevoel af, maar begrijp nou dat we onze boze kiezer serieus moeten nemen.”

Ik hoor nu al een paar dagen Boudewijn de Groot in mijn binnenoor: “Als de rook om je hoofd is verdwenen…”. Zouden ze, de Buma’s en Dijkhoffjes, die Rutte’s en Blokjes. zouden ze, als ze van hun pluche zijn neergedaald en uit de rook en het vuur zijn, zouden ze dan zien hoeveel schade ze hebben aangericht met hun rare praatjes? Zouden de Brexiteers, als de Britse economie met 5% is gekrompen straks, omdat ze een paar idioten hebben nagepraat, zich afvragen wat ze in godsnaam hebben…. met hun soevereiniteit en herstel van de Britse industrie?

Als politici denken dat ze de relatief kleine minderheid van verongelijkte burgers helpen door hun wereldbeeld te bevestigen, helpen ze de rest naar de sodemieter. Ik vrees dat steeds vaker de verkeerde oplossing uit het dilemma wordt gekozen. Nee, niet napraten in plaats van helpen door de verzorgingsstaat te beschermen. Het moet andersom of in ieder geval met meer evenwicht. En denk niet 3 maar minstens tien keer na voor je als staatslieden opmerkingen maakt die de bevolking uit elkaar spelen om electorale overwegingen.
Blaas die rook om je hoofd weg….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *