Maandelijks archief: maart 2018

Lokale media

FF landen. Ik bedoel, ik ben natuurlijk na de mensen van FC Twente even de mediapersoonlijkheid van Enschede. In de lokale krant op de lokale tv. Vanaf nu schitter ik natuurlijk in elke talkshow, elk spelletje enzovoorts, als BE-er. Maar vooruit.

Prachtig. Mpact, een organisatie die werk maakt van het begeleiden van vrijwilligers naar en bij vrijwilligerswerk, heeft ons, de Muziekbank, geholpen. We hadden behoefte aan een plek voor het stallen van 80.000 cd’s en lp’s die we nog moeten uitzoeken zonder dat we geld hebben om ruimte te huren. Mpact hielp ons gratis. Prachtig. Krant gebeld en de krant leverde ook nog een cameraploeg van de plaatselijke TVzender. Mpact en wij allebei blij met positieve publiciteit. Was het foutloos? Nee, Noch van onze kant, noch van de kant van de krant. Maar op zo’n moment realiseer ik me weer wat een prachtig instituut die lokale pers is. Het ging nu niet over de controle op de lokale hotemetoten en politiek, maar over dingen die lokaal leven en spelen. Er is geen ander enigszins gezaghebbend kanaal op dit moment (naast niet erg betrouwbare sociale media) om je omgeving te bereiken en te informeren. Ik herinner me nog goed een gesprek met een landelijk politicus (minister) die klaagde hoeveel er dagelijks fout ging in de berichtgeving in de media. En ook dat ik terug zei dat ik nog steeds blij ben dat ze, de journalisten, er ondanks hun tekortkomingen zijn.

FCTwente heeft het moeilijk. Ze staan laatste in de competitie en als dat niet verandert degraderen ze. Da’s naar, voor de club, voor de supporters en voor de gemeente die er met veel geld in zit. Ik zag dat Verbeek, de ontslagen trainer, vond dat aan zijn ontslag toch erg sterk de columns van Leon ten Voorde in Tubantia hadden bijgedragen. Prachtig je vliegt eruit na 16 (?!)verliespartijen en een laatste plaats en je geeft de pers de schuld. O daarom voetbalden we zo verkrampt, aha… FCTwente, dat je überhaupt nog bestaat dank je aan de steun die de lokale pers voor de club genereerde. Als de pers slecht presteren ook slecht noemt is dan dus een mogelijke degradatie NIET de schuld van degene die erover schrijft.

Ik zit me te realiseren dat ik misschien niet genoeg weet en slecht geïnformeerd ben (via de niet foutloze lokale pers) maar ik vind ook iets van de gevolgen van de lokale verkiezingen. De uitslag maakt het mogelijk dat de zittende coalitie doorgaat. Ze hebben 20 van de 39 zetels. Wat complicaties:
1. Burgerbelangen, de lokale partij die de verkiezingen won, gelooft dat die winst de claim op een wethouder meer rechtvaardigt. Dat is moeilijk en zou eigenlijk vragen om uitbreiding van het college in een tijd dat de ambtelijke organisatie krimpt. Dat is nauwelijks te verkopen
2. Burgerbelangen is tegen windmolens. Snap ik, maar als je je sterk maakt voor een energie-neutrale en fossiele brandstoffen vrije gemeente is dat moeilijk vol te houden. Don Quichote had ook iets tegen windmolens. In ieder geval bemoeilijkt dat de voortzetting van de huidige coalitie, waarin mn D66 zich erg sterk maakt voor de al eerder opgestelde klimaatdoelstellingen
3. D66 is na 4 jaar rechtse coalitie er plotseling, na haar kleine verlies, op gebrand dat er nog een progressieve partij in het college komt, daarmee de weg vrijmakend voor een rechtse coalitie met de PVV, want ook die claim lig in de krachtsverhoudingen niet voor de hand.

Ik zei al FF landen. Niemand zit natuurlijk te wachten op mijn mening als eendagsvliegende BE-er, en ik weet niet of ik via de krant wel genoeg weet, maar als de lokale pers hier zijn werk goed heeft gedaan verdient dit politiek gedoe hoogstens het soort begrip dat je opbrengt voor een net-baby-af-kind dat zijn torentje steeds omgooit. Schei non de Ju uit met dit soort ego-gedoe en maak een volwassen college van B&W. Het is helemaal niet volwassen (en kiezers zien dat ook niet zo) om een schamele verkiezingswinst te misbruiken om een werkende coalitie met domme eisen in gevaar te brengen en de instabiliteit op te zoeken die inherent is aan de PVV. Het is niet stoer om progressiviteit te vertalen in het zoeken van progressieve partners. Ga je werk doen. En lokale pers, als dit klopt, blijf je werk doen….

Splinters en bubbels

Morgen mogen we dan. Voor de gemeenteraad en over de sleepwet. De aanloop was naar mijn idee anders dan anders. Storend en vermoeiend soms. Wat goed ging was het lokale nieuws. Ik ben al een halve eeuw geabonneerd op TcTubantia (’n Bants zoals sommigen hier zeggen). In die krant vond je verslagen van lokale debatten en werden lokale partijen gevraagd naar hun standpunten over hun eigen gemeente. Gemeenteraadsverkiezingen gaan veel over inhoud die voor maar één bepaalde gemeente boeiend is. En je ziet dat landelijke media, de grote kranten en de tv daar maar moeilijk mee uit de voeten kunnen.
Verkiezingen gaan ook nog over iets anders en dat is “waarde”. Wat is voor jou als mens van veel waarde, waar hecht je waarde aan en wat wil je dan ook “gewaardeerd” zien met geld en aandacht door de overheid. Het milieu? Innovatie in het bedrijfsleven? Betaalbare woningen? Zorg? Daar kunnen landelijke media al beter mee uit de voeten, zij het dat lokale partijen daarin vaak niet goed te vangen zijn.

Waar dat toe leidt is dat het in landelijke media over veel gaat, maar bijna nooit over de “inhoud” die plaatselijk op de agenda staat en gemoederen verhit als verkeer, bouwen in het bos, afvalinzameling of afval wegbrengen, sluiting van het zwembad, zorg….. Dan worden het vaste “mediathema’s” zoals “de gewone man”, “identiteit”. Dan worden het relletjes met lijsttrekkers van de clubs van Wilders en Baudet. Dan gaat het over aangiften wegens belediging of discriminatie. Dan gaat het over wantrouwen tegen stemmentellers. Dan wordt het de weerslag van een landelijk pijnpunt op de plaatselijke spelers. Dan wordt het de vraag of de loyaliteit die Kuzu aan de dag legt met Erdogan ook plaatselijke Denk-aanhangers helpt of juist stoort.

Nederland had vroeger de naam (de “identiteit” sic) dat men er altijd wel uitkwam als puntje bij paaltje kwam, maar tot die tijd had elke kaaskop in zijn eigen beleving zijn eigen partij, kerk en bond. Gelukkig waren er niet zoveel partijen, maar de aangeboren drift om alleen jezelf serieus te nemen en daarin gelijkgestemden te zoeken hebben we nog steeds. En het lijkt zelfs erger te worden. Het geloof in het eigen gelijk neemt in ieder geval op rechts nu hand over hand toe. En men splintert daar wat af. Hoe ontevredener, hoe meer problemen met de mondialisering, met de groei van de rijkdom van de rijken, de onzekerheid van de baan, hoe meer men zijn eigen bubbel zoekt. Sterker nog onze migranten, inwoners met mediterrane achtergrond zijn nu zo goed geïntegreerd dat ze eraan meedoen. Stemde vroeger bijvoorbeeld het merendeel van de Turkse, Koerdische en soms zelfs Syrisch-orthodoxe (christenen) stemgerechtigden eensgezind op de Partij van de Arbeid, nu hebben we Denk, Artikel 1 en het hele scala. De Koerden zullen niet zo gauw naar Denk gaan nu Erdogan in Syrië onder de Koerden huishoudt, etc.

Ik kijk ernaar en ervaar wat ik in landelijke media lees en daar zie als storend, verstorend. Je kunt een groot punt maken van asielbeleid op landelijk niveau, maar als een lief kind van 13 dreigt te worden uitgezet loopt de halve gemeente eendrachtig te hoop. Plaatselijk spelen zaken als identiteit ook wel, maar veel minder. Stevig aangezette discussies over identiteit werken vervuilend op de plaatselijke verhoudingen en storen het oplossend vermogen van de plaatselijke politiek. Ik zie Baudet voortdurend tegen fascistische ideeën aanschurken, maar dat zegt weinig over de plaatselijke vertegenwoordiger. Misschien is zij veel erger, misschien zoekt hij alleen maar naar vernieuwing. Een partij fascistisch noemen omdat zijn leider ijdel is en zo aandacht trekt is niet handig, tenzij het een plaatselijke kloon betreft als Annabel Nanninga in Mokum, maar dan op haar eigen merites. Maar ik zie dat soort dingen voortdurend optreden in de landelijke media. Nou wil ik Trouw, Volkskrant en NRC niet de schuld geven van de versplintering die straks in de gemeenteraden zal optreden, maar hun bijdrage eraan is opmerkelijk en zou de redacties te denken moeten geven. Het is in ieder geval zo dat rellende ijdeltuiten en muiters meer nieuws genereren dan gewone politiek, de landelijke aandacht voor splinters en relletjes is al jaren disproportioneel.

Alleen: hoe keer je het tij nou? Kiesdrempels? (Een kleinere gemeente met rond de 20 raadsleden heeft al een drempel van 5%. Met een beetje pech zitten daar straks ook 10 fracties. En door moeizaam tot stand gekomen college-akkoorden vast-gemanoeuvreerde colleges). Of moeten we toch konstateren dat de vervlechting van media en politiek zover is dat handige mediagenieke ijdeltuiten en leeghoofden het gezicht en het debat in de politiek gaan bepalen? (zie de States waar Trump dankzij zijn media-ervaring weet hoe hij het spelen moet). Is dat onomkeerbaar? Geloven we onze (politieke) BN-ers teveel? Is straks de boel echt “ver-soapt”? (Verzopen, bezopen, maar elke dag weer boeiend…..). Liever niet.

Verval, verzoening, verzet, vernieuwing

“Tja, je wordt een daggie ouder he, dan wordt t allemaal een tikkie minder”
“Ja jongen, het verval begint al voor je 30ste. Je kunt je op onze leeftijd er maar beter bij neerleggen”. Ik was in een opbeurende bui kennelijk.
“Neerleggen ? Neerleggen? Kijk, we sporten, we doen vrijwilligerswerk. We helpen de kinderen en de buren soms…. Neerleggen, wat klets je nou man”.
“Hoe is het eigenlijk met jóuw bloeddruk de laatste tijd? Slik je je pillen nog?”
“Ja natuurlijk, daar ontkom je niet aan.”
“Ja dat bedoel ik, je ontkomt er niet aan. Hoor jij al die hoge tonen nog?” Ik beet me vast.
“Nee, natuurlijk niet. Ja natuurlijk wordt alles een beetje stijver, behalve dat wat je graag stijf zou zien. Da’s normaal. Het gaat erom wat je ervan maakt.”
“En maken jullie er dan wat van, als ie niet meer omhoog wil? Hebben jullie daar nog zin in en puf voor dan?”. Ik realiseerde me dat ik gemeen begon te worden. “Wat denk je nou, als je zo’n jong ding in zo’n strak pakje voorbij ziet huppelen? Zo daar gaan we even werk van maken of zo? Of voel je iets van spijt dat die dingen eigenlijk voorbij zijn? Of ben je zelfs stiekem in je hart een beetje blij dat het voorbij is. Al die drang. Ik zie je nou een beetje boos kijken, maar lopen we onszelf niet verschrikkelijk voor de gek te houden?”
“De kunst is iets van balans te vinden. Ja ik zei al, daggie ouder en allemaal wat minder. Maar dan ga je toch niet op je rug liggen en op je bed op de dood liggen wachten? of zitten chagrijnen dat het leven voorbij is? Je blijft doorgaan. Toch?”
“Ja en dan hebben we het alleen nog maar over het lijf en over wat je zelf nog wilt doen en misschien nog net of net niet meer kan. Dan hebben we het over de pijn in je rug na het stofzuigen.” Ik kan schamper zijn, soms. “Maar hoe zit dat met het hoofd? Kan jij het allemaal nog bijhouden dan? Of loop je ook nog met een Nokia 6310 net als Rutte? Ben je ook licht digibeet zoals veel vrouwen van onze leeftijd? Kan jij nog volgen op welke soort onderwijs je kleinkinderen zitten tegenwoordig? Hoe vaak zit je niet te stotteren bij namen of vakantieherinneringen? Zo van: Mien hoe heette dat daar ook weer, waar die tent van de buren in de fik ging? Je weet wel”
“Daar gaat het toch niet om, dat weegt allemaal niet op tegen de levenservaring en wijsheid die je opdoet”.
“Ja, het is wijsheid als je je wijselijk niet bemoeit met dingen die je niet helemaal begrijpt. Je weet toch dat de wereld de Brexit en Trump te danken hebben aan ouwetjes die trouw gaan stemmen. Als het aan de jongeren had gelegen was dat allemaal helemaal niet gebeurd. Ze hebben ons een boel te verwijten. We bemoeien ons met dingen die we niet snappen. We zijn op onze leeftijd banger voor verandering dan zij, we zitten dan wijs ons hoofd te schudden en gaan tegenstemmen. Zou je niet thuisblijven op 21 maart straks? Of je kleinkinderen gaan vragen wat je moet stemmen?”
“Die jeugd weet niets van fascisme, racisme, honger en de oorlog. Die lopen achter zo’n klavertje aan of baudetje en denken dat die hip zijn. We moeten ook in de politiek voor onze door ervaring sterk geworden visies opkomen…”.
“Man, wie zit er nou op ons te wachten, Henk Krol? Die feliciteert iedereen die dood is. Ben je nog wel eens terug geweest op je werk. Had je ooit ook maar even een tel de indruk dat daar iemand belangstelling heeft voor wat wij vroeger belangrijk vonden? Wijsheid is niet bezig blijven. Wijsheid is weten waar je je niet meer vertoont en waar je je niet meer me bemoeit”.
“Nee, het is precies andersom, wijsheid is je realiseren dat je leeft, dat je met enige mazzel nog dik tien jaar leeft. En dat het zin heeft om je af te vragen hoe je fit blijft, hoe je je geest lenig houdt en waarmee je nog van waarde en nut kan zijn, wat je nog leuk vindt om te doen en om je in te verdiepen. En dan vinden ze me maar een zeur als ik uitleg hoe dicht Baudet bij de Duitse en Italiaanse fascisten staat van de dertiger jaren.”
We keken elkaar aan. “We hebben het toch over hetzelfde? Verzet heeft geen zin. Verzoening ook niet. We lopen onszelf gewoon elke dag opnieuw uit te vinden. Kom daar maar eens om als je van middelbare leeftijd bent….”.