Two balloons: een spoor terug

Het is het begin van een gitaarsolo, zeker weten Pink Floyd, David Gilmour dus, uit The Wall, maar welke ook weer? Ik heb wel vaker muziek in mn kop die er niet uit wil, meestal is het rotzooi, nu zitten er herinneringen aan uit mijn eerste interimklus in den Helder. Ja daar is het Comfortably Numb: aangenaam verdoofd. The wall is naast een “album” ook een film. We kennen allemaal de marcherende hamers uit just another brick in the wall. In de film is hoofdpersoon Pink door overwerktheid, seks, succes en drugs de weg kwijt. Hij bouwt een muur om zich te beschermen, maar verwart steeds meer de binnen- en buitenwereld. In dit lied probeert de dokter hem terug te halen naar de realiteit: “Is there anybody in there?”. De tekst is een hallucinerende conversatie tussen patiĆ«nt en dokter.

Een regel uit de tekst (regels van Pink, niet van de dokter) luidt: “As a child I had a fever. My hands felt just like two balloons”. Ik heb jaren gehoord “My head felt just like two balloons”. Dat het over handen ging weet ik nog niet zo lang. Ik vond het wel mooi passen in de hallucinaties in de tekst. Ik heb als kind toch aardig wat koorts gehad en noch hoofd, noch handen gehad als “two balloons”. Een duidelijk staaltje tekst dat meer gedicteerd wordt door de muziek. Two balloons. Dat danst en kleeft… en verwijst naar een andere niet bestaande realiteit: een “distant” schip op de horizon. De horizon, een constructie in ons hoofd waarmee we kunnen leven met een bolvormige aarde zonder dat we dat kunnen zien. Maar je ziet die horizon toch ook op foto’s? Ja je ziet daar iets dat een afscheiding lijkt tussen lucht en aarde, maar denk niet dat de horizon iets is dat echt bestaat en aanraakbaar is. Al die Rhinestone cowboys die met hun verweerde kop naar de horizon reden zijn nooit aangekomen….

Two balloons: in mijn eerste klus in Den Helder. Mijn eerste stappen op weg naar een nieuwe horizon, met soms een distant ship erop. Ik huurde de flat van mijn secretaresse die een proefsamenwoning met haar vriend begon. Ze had The Wall achtergelaten naast de geluidsinstallatie. Daar moest ik als hoofd financiƫn twee ballen in de lucht houden: het leiden van een afdeling en sturing geven aan een reorganisatie, waarbij ik de helft van mijn afdeling moest afstoten naar (fuserende) resultaatverantwoordelijke eenheden die nog nooit dat soort verantwoordelijkheid hadden gehad. Two balloons, ze dansten soms tegen elkaar in, waaiden soms weg in de noord-westen wind, waren soms kwijt in de novembermist op windstille morgens. Het waren leerzame maanden.

Two balloons. Ik moet denken aan het soort favoriete grapjes van mijn opa. Zoals de Engelse tourist die treinkaartjes wou kopen voor een bezoek aan het Loo: “Two to the Loo”. “De toiletten zijn daar links meneer”. TwototheLoo. Ook dat leek muziek en plakkend door een lokkend ritme. Opa de baas (the COO zou je nu zeggen) van reparatiewerf Wilton Feyenoord. Die af en toe “onzindelijke monniken” zocht (pijp-lassers of pij-plassers) of mijn oma jaren plaagde met een advertentie waarin een oude Buick werd aangeboden: Buick met gebreken, stond er met grote letters. “Aha dan kan ik jou met je slechte darmen ook in de krant te koop zetten” zei hij dan. Later viel me op dat hij, in ieder geval in mijn bijzijn, in de anale soort grappen was blijven steken. Seksuele toespelingen maakte hij nooit, hoewel, in het bejaardenhuis liet hij af en toe bewust dingen op de grond liggen die kortgerokte verpleegsters en andere hulpen dan voor hem opraapten. Zijn ondeugd strekte wel zover, in zijn taalgebruik heb ik hem nooit ergens op kunnen betrappen. Mijn herinneringen aan hem zijn dierbaar.

My head felt just like two balloons: Arme Pink, een hoofd met een imaginaire werkelijkheid erin en tegelijkertijd bestaat dat hoofd in de echte. Maar welke is echt? Als horizonnen niet bestaan…. Er zijn mensen die beweren dat gedachten werkelijkheid scheppen. Gedeeltelijk doordat gedachten leiden tot handelingen, en je die handelingen waarneemt niet zoals ze zijn in de echte werkelijkheid, maar zoekend naar bevestiging van je gedachten in die waarnemingen. Soms leidt het zelfs tot echte werkelijkheden als self-fulfilling prophecies, als de voorspelling waar wordt als gevolg van die handelingen. Maar soms, scheppen volgens hen gedachten op een wonderlijk directie manier realiteiten. Ik weet het niet. Vanavond zong men in DWDD “Omdat ik steeds ben blijven dromen dat het eens zover zou komen, daarom ben ik blij dat ik je niet vergeten ben…”. Joost Nuissl. Two balloons, ik zie opa werkelijk voor me. Hij zingt mee met Joost. En de gitaar van David Gilmour snerpt als hij de solo begint.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *