Gelukkig maar een droom: Gasten

Een grote hoge ruimte met op de vloer de tekening van een radius, een horoscoop. De mijne. Ik herken hem aan sterrenbeelden, de concentratie planeten in Ram, de grote vierkanten. Alleen, verder niemand, tenminste, dat dacht ik. Tot achter me een stem klinkt die ik alleen als ‘smooth’ kan omschrijven. Een bekende stem van een man met een glimlach, een ideale vader, een perfect mens in de zin dat hij zijn eigen imperfecties kent en daar met humor omheen leeft. Zo goddam bloody perfect dat ik hem nooit heb vertrouwd, en naar nu blijkt achteraf, een boel vrouwen ook niet. Hij neemt me mee naar mijn Ascendant, de volhouder en de trage maar goede leerling en vraagt me wat ik van hem heb geleerd. “Now what did you learn here son?”. Dat ik hem haat ja en dat je kan spelen dat je geduld hebt? Ik ben in verwarring.

Een man met een knerpende stem klinkt van links achter me. Het contrast met de stem van de zwarte man die me hier neerzette kan nauwelijks pijnlijker… “Ik zou dit natuuwlijk niet vwagen Bill, als ik geen onomstotelijke aanwijzingen had, maaw, waawom heb je al die vwouwen zo geminacht en vewnedewd? En waawom heb je hem hiew op zijn ascendant gezet?. Dat is natuuwlijk om de aandacht af te leiden van je eigen vewachtelijke houding tegenovew vwouwen, geef het maaw gewoon toe”. De vierkante kaken en het beeld van het inmiddels afwezige snorretje branden op mijn netvlies. Ik snap inderdaad nog niet wat ik hier doe en waarom Petew W zich hiermee komt bemoeien. Wat moet ik met die zelfingenomen mannen? Wat doe ik op mijn radius, op de plaats van het ‘leren door pijn en volharding’?

“Peter, ik weet dat je deze zaak al jaren volgt”. “Indewdaad, ik heb in mijn pwogwamma meewmalen aandacht besteed aan het gedoe van Bill met de Ascendant van andewe mensen. Hij..”. “Peter ik vraag mij af wat de zin is…”. Ik kijk om me heen. Ze doet de bovenste knoop van haar bloesje los, schudt haar blonde haar, spert haar grote ogen nog iets wijder open en mompelt ‘tieten’….Wat doet ze hier en waarom praat ze met hem en niet met mij? Ik sta te leren, ik weet niet wat. Wat doet iedereen hier. Het gesprek ontgaat me verder volledig. Dit is geen pijn, dit zijn mensen waarmee het schuurt als ik ze zie. Wat schuurt er dan? Bram hier? Bram schuurt altijd, dat hij haar heeft veroverd schuurt minder, het maakt haar minder boeiend. Wat is er dan aan Bram?

“Elke keer als ik mijn kind kwaad deed dacht ik weer, Cliff zou Claire vragon de andere kinderon in de keukon op te sluiton en Cliff zou in zo’n gesprek dat alle opvoedboekon zou sieron aan zijn de regels overtredende zoon hebbon gevraagd, waarom houd jij niet van Jimmy Hendrikx”. Jezus, Nico of all people, het meest over het paard getilde … nee, dat is Warhol, maar in Nederland kan je nauwelijks meer overschat wordon dan… Gordon, ok… Ik, zie Cliff knikken. Hij loopt naar de keuken en haalt uit de koelkast iets vets dat hij opeet en glimlacht. Wat doen al die lui hier. Welke idioot jaagt ze mijn leven in, waarom bemoeien ze zich met mijn droom. Mijn radius staat vol met irritant volk. Who let the dogs in… Ze zijn er niet voor mij maar voor zichzelf. En toch moet ik er iets mee.

“De Nederlandse regering… leeft mee met de slachtoffers van de politionele acties en begrijpt het leed…”. Klootzak, maak excuses. We hebben gemoord en verkracht met grote willekeur. Mensen die het niet verdienen. Ik hou van je jongen, maar verdomme laat die door de angst voor herstelbetalingen en schadevergoedingen op basis van internationaal recht bepaalde voorzichtigheid nou eens los en buig je hoofd in schaamte voor het domme volk dat we ooit waren en dus zijn. Onmenselijk waren we en we waren de enige niet. We waren net zo onmenselijk als de vijand. En als toen we nog slavenhandelaars waren en uitbuitende kolonialisten. Of is het iets dat we ook nooit uit onszelf zouden willen toegeven? Dat we dat internationale recht helemaal niet nodig hebben om geremd te zijn in het toegeven dat we niet deugen? En dat we graag in het middelpunt staan en belangrijk en goed gevonden worden?: Gelukkig droom ik het maar en moet ik al die gasten die via het scherm de huiskamer binnenkomen maar niet toelaten om me te confronteren met mijn ergernis aan perfectie, alwetendheid en narcistische zelfingenomenheid omdat ik weet dat ik het niet ben, maar net zo goed en zo vol zelfvertrouwen en perfectie had willen zijn… en Eva toch wel had willen…? En durf ik het wel, zo erg eerlijk mezelf zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *